گلاره عباسی با «نزهت»، مخاطب را غافلگیر کرد

گلاره عباسی، از بازیگران مستعد سینما و نمایش خانگی که در کنار بازیگری، نویسندگی و کارگردانی را نیز تجربه کرده است، این روزها با ایفای نقش «نزهت»، دختر بزرگ بصیرالملک، در سریال بامداد خمار خوش درخشیده است.

فرزانه متین- گلاره عباسی، از بازیگران مستعد سینما و نمایش خانگی که در کنار بازیگری، نویسندگی و کارگردانی را نیز تجربه کرده است، این روزها با ایفای نقش «نزهت»، دختر بزرگ بصیرالملک، در سریال بامداد خمار خوش درخشیده است. او در قسمت‌های سوم و چهارم فصل دوم، بازی‌ای طبیعی، ملموس و به دور از کلیشه ارائه می‌دهد. اوج هنرنمایی‌اش در قسمت سوم و همزمان با ضجه‌های محبوبه رقم می‌خورد؛ جایی که به‌تدریج رنگ از چهره‌اش می‌پرد، در بهتی عمیق فرو می‌رود و بدون اغراق، ترس، درماندگی و نگرانی از آبروی خانواده را تنها با تغییر حالت چهره و نگاهش به مخاطب منتقل می‌کند. این ظرافت باعث می‌شود بیننده به‌خوبی اضطراب زنی را درک کند که نمی‌داند برای نجات خانواده‌اش چه باید بکند.

عباسی ضرب‌المثل‌ها و دیالوگ‌های متعلق به آن دوره را با لحن و بیانی ادا می‌کند که گویی سال‌ها در همان فضا زیسته و سرد و گرم روزگار را چشیده است. همین تسلط بر لحن، در کنار زبان بدن حساب‌شده، به باورپذیری شخصیت نزهت کمک شایانی کرده است.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های کارگردانی نرگس آبیار، انتخاب دقیق بازیگران متناسب با فضای تاریخی اثر و هماهنگی چهره آنان با گریم و طراحی لباس دوره قاجار است. گلاره عباسی نیز از جمله بازیگرانی است که این انتخاب هوشمندانه به بهترین شکل درباره او نتیجه داده است؛ گریم، پوشش، حالات و سکناتش کاملاً با شخصیت یک زن آن دوران همخوانی دارد. نزهت، دختری که در نوجوانی به خواست خانواده ازدواج کرده و خیلی زود مادر شده است، نماینده نسل زنانی است که میان سنت، آبرو و احساسات شخصی گرفتار بودند. عباسی این دوگانگی را با ظرافت به تصویر می‌کشد. او در مقام خواهر بزرگ‌تر محبوبه، به‌تدریج درمی‌یابد که نصیحت و پند نه‌تنها راهگشا نیست، بلکه آتش عشق محبوبه را شعله‌ورتر می‌کند. از همین رو، می‌کوشد با پنهان‌کاری و دروغ‌های مصلحتی از خواهرش حمایت کند، اما ترس از بی‌آبرویی خاندان، همواره مانع تصمیم‌های قاطع او می‌شود.

یکی از بهترین لحظات بازی عباسی، سکانس اعتراف به دل‌بستگی محبوبه به رحیم نجار در برابر خانم‌خانم‌ها با بازی ستاره اسکندری است.

دستپاچگی، تپق‌های به‌اندازه و اضطراب پنهان او، علاوه بر شخصیت‌پردازی دقیق، تعلیق داستان را نیز افزایش می‌دهد. این از همان صحنه‌هایی است که می‌توانست به ورطه اغراق بیفتد، اما عباسی با بازی کنترل‌شده و رئالیستی خود، آن را کاملاً باورپذیر از کار درمی‌آورد.

گلاره عباسی از بازیگرانی است که معمولاً به جای نمایش‌های اغراق‌آمیز، از سکوت، نگاه و زبان بدن برای انتقال احساسات بهره می‌گیرد، اما در بامداد خمار وجوه تازه‌ای از توانایی‌هایش را نیز به نمایش می‌گذارد. او موفق می‌شود شخصیتی خلق کند که آن‌قدر واقعی است که مخاطب حضور بازیگر را فراموش کرده و تنها نزهت را می‌بیند.

عباسی پیش از این نیز در آثاری چون نفس و بی‌بدن نشان داده بود که در ایفای نقش زنانی گرفتار بحران‌های عاطفی، خانوادگی و اجتماعی توانایی ویژه‌ای دارد؛ اما نزهت را می‌توان یکی از پخته‌ترین و ظریف‌ترین نقش‌آفرینی‌های او در سال‌های اخیر دانست.

انتهای پیام/.