"پیرپسر" در فهرست فیلمهای اعتراضی نیست بهداد فاجعهبارتر از همیشه بازی کرد
این روزها “پیرپسر” جدیدترین ساخته اکتای براهنی نه تنها بر سر زبان اهل سینما افتاده و پرده سینماها را به خود اختصاص داده؛ بلکه واکنشهای مثبت و منفی زیادی از اهالی هنر هفتم روبرو شده است. علیرغم این که “پل خواب” اولین فیلم براهنی چنگی به دل نمیزد؛ اما “پیرپسر” که ایدهای نو و دور از انتظار را وارد سینمای ایران کرده، توانست مخاطبان را برای 3 ساعت روی صندلی سینما میخکوب کند.
در اوج تشویقهایی که برای “پیرپسر” میشود منتقدانی نشستهاند که این حمایتها را زیر سوال میبرند؛ محمد قربانی منتقد سینما به خبرنگار رسانه سینماآفیس میگوید: با توجه به این که سینماگران ریز و درشت، حامی “پیرپسر” بودند و از اولین روز جشنواره فیلم فجر نیز “پیرپسر” مورد حمایت قرار گرفت؛ از همین رو سر و صدایی که از بابت این فیلم به پا شده نه تنها موثر از یک عنصر و تکنیک سینمایی نیست؛ بلکه صرفا وضعیتی استادیومی به شمار میآید.
براهنی به امکاناتی دسترسی دارد که هرکسی ندارد!
قربانی با اشاره به امکانات سینمایی که در دسترس هرکسی نیست ادامه میدهد: “پیرپسر” که در 3 ساعت و ربع ساخته شده؛ به عبارت دیگر 1 و نیم برابر استاندارد است. با اینحال قیمت این فیلم با آثار 90 دقیقهای فرقی ندارد و این مسئله، خبر از امکاناتی میدهد که به عنوان “حمایت” در دسترس کارگردان قرار گرفته است.
در بسیاری از سایتها ظرفیت سینماها برای فروش بلیت این فیلم پر شده و بعضی سینماها هم تنها برای یک یا دو سانس نمایش فیلم وجود دارد. در این شرایط، در پلتفرم دیوار بازار سیاهی برای فروش بلیت «پیر پسر» به راه افتاده که بسیاری از افراد بلیتهایی که از قبل با قیمت نیمبها خریداری کرده را به قیمت تمام بها فروخته تا پولی بر جیب بزنند!
درحال حاضر فروش «پیر پسر» به 76 میلیارد تومان رسیده و تا بهحال 850 هزار نفر برای تماشای این فیلم به سینماها رفتهاند.
“پیرپسر” چیزی به جز بیانیهای حمایت شده نیست
این منتقد سینما با بیان این که ادعای فیلم مبنی بر اجتماعی، سیاسی یا ادبی و اقتباسی بودن نیز بخشی از توجهها را به خود اختصاص داده میگوید: با توجه به این که کارگردان پشت تریبونهای مختلف اقرار داشته که تحت اجبار پدراز سنین کم خواندن آثار کلاسیک را شروع کرده؛ در “پیرپسر” نیز همین اتفاق رخ داده است. گویی کودکی تظاهر به خواندن کتابهای مشهوری میزند تا صرفا نظر بزرگان را جلب کند؛ این تنها نسبت “پیرپسر” با ادبیات است.
قربانی با اشاره به ایرادات اساسی، ابتدایی و تکنیکی “پیرپسر” ادامه میدهد: علاوه بر این که در میزانسن و استفاده از دوربین ایرادات بزرگی به چشم میخورد؛ فیلم نمیتواند در زمره فیلمهای اعتراضی، سیاسی یا اجتماعی و… قرار بگیرد؛ چرا که شخصیتها نیز تعیُن ندارند و در چنین شرایطی نه سینما و نه فیلمی شکل نگرفته که به ژانری ورود کند. مخاطب در “پیرپسر” نه با فیلم که با بیانیهای حمایت شده مواجه است و نسبت دادن فیلم به ژانرهای سینمایی، چیزی به جز اعتبار دادن اضافه نخواهد بود.
“رعنا” در بلاتکلیفی به سر میبرد
“پیرپسر” از چهارشنبه ۲۱ خرداد با نقش آفرینی حسن پورشیرازی، لیلا حاتمی، حامد بهداد و محمد ولیزادگان اکران سراسری خود را آغاز کرده است.
«پیرپسر» که با یک اکران در چهل و سومین جشنواره فیلم توانسته بود تحسین مخاطبان را همراه داشته باشد؛ حالا در صدر جدول فروش هفتگی قرار گرفته است.
قربانی بازی بازیگران را مردود میداند و میگوید: بهداد بدتر و فاجعهبارتر از آنچه که تا کنون نشان داده؛ بازی کرده است. بازی حاتمی نیز لحن مشخصی ندارد؛ در یک سکانس عاشق، در سکانس دیگر فارغ و در سکانسهای دیگر در نقش یک “فِم فاتال” خنگ (زنی زیبا که با استفاده از زیبایی و جذابیتهای خود مردان را افسون میکند.) ایفای نقش میکند! علیرغم این که پورشیرازی به طور کلی بازیگر خوبی شناخته میشود؛ اما در “پیرپسر” موقعیتهایی را به خوبی بازی کرده که بیشتر در ویدیوهای فضای مجازی به چشم میخورد؛ و این به این معناست که پرفورمنس محض را بر روی صحنه برده است.
قربانی تشبیه بازی پورشیرازی به آلپاچینو را قیاسی اشتباه میداند و میگوید: همچنان که پیشتر گفته شده “برای این که بتوان به بازی بازیگر، بدعی نهاد؛ باید ابتدا نقشی برای بازیگر یا شخصیت در فیلمنامه نوشته شده باشد”. به عبارت دیگر تنها زمانی که در فیلمنامه ذکر شده باشد؛ میتوان بازی را محلی از اعراب دانست که “پیرپسر” مستثنی از این قاعده قرار داد. چرا که وقتی نه فیلمنامه و نه شخصیت پردازی وجود نداشته باشد؛ چیزی به جز پرفورمنس روی صحنه نخواهد رفت. تغییر لحنهای تعدد حاتمی نیز ناتوانی فیلمساز را در بازی گردانی و کنترل به رخ میکشاند.
