غزل شفیعی- امروز، هشتم نوامبر، سالروز تولد ۹۱ سالگی آلن دلون، بازیگر فقید فرانسوی است.
پدر و مادر آلن در کودکی از هم جدا شدند. درست است که این اتفاق در ظاهر ساده به نظر می‌رسید، اما به‌جرأت می‌توان گفت تأثیر این جدایی در تمام ادوار زندگی دلون خودنمایی کرد؛ از یاغی‌گری‌های نوجوانی و زندانی شدن در جوانی تا حواشی زندگی شخصی پس از شهرت و مصاحبه‌های متعددش در میانسالی و پیری.
شخصیت تام ریپلی در رمان پاتریشیا های‌اسمیت در سال‌های اخیر از زاویه‌های مختلف به تماشاگران معرفی شده است، اما برای بهترین بازآفرینی این شخصیت همچنان می‌توان سراغ فیلم «ظهر بنفش» رفت؛ فیلمی که آلن دلونِ جوان را به شهرت جهانی رساند. خود های‌اسمیت هم از بازی دلون در این نقش بسیار راضی بود.
آلن دلون پیشرفت حرفه‌ای خود را تا حد زیادی مدیون لوکینو ویسکونتی می‌دانست. این ویسکونتی بود که دلون را با «یوزپلنگ» به تماشاگران معرفی کرد و حتی پای او را به دنیای تئاتر هم باز کرد. کمی بعد، ژان‌پیر ملویل با انتخاب دلون برای نقش جف کاستلو در «سامورایی»، شخصیتی سرد و مرموز را به جهان سینما وارد کرد، که شاید بتوان گفت تا پایان، به امضای هنری آلن دلون تبدیل شد.
حالا اگر از نگاه طرفداران به دوران شهرت این بازیگر اروپایی نگاه کنیم، رد کردن پیشنهاد دیوید او. سلزنیک برای ورود به هالیوود، عشق پرماجرای او و رومی اشنایدر و در ادامه، زنان زندگی‌اش، از اتفاقات جالب زندگی او هستند؛ با این حال، شخصیتِ ضدِ قهرمان اما به‌شدت جذابش در «سامورایی» بیش از هر چیز در حافظه‌ی سینمادوستان باقی مانده است.
آلن دلون فقط بازیگر نبود؛ او حدود ۲۵ فیلم را نیز تهیه‌کنندگی کرد. نکته‌ای که شاید کمتر کسی از آن خبر داشته باشد. «آقای کلاین»، ساخته‌ی جوزف لوزی و یکی از بهترین تولیدات او، دغدغه‌های اجتماعی دلون درباره‌ی فرانسه‌ی پس از جنگ جهانی دوم را نشان می‌دهد.
در میانسالی، آنچه بیش از هر چیز از او در میان مخاطبان منتشر می‌شد، مصاحبه‌های جالبش بود؛ گفتگوهایی که دیدگاهش درباره‌ی زندگی، مرگ، تنهایی و زیبایی بی‌مثالش را نشان می‌داد. با یک جست‌وجوی کوتاه می‌توان بسیاری از این مصاحبه‌ها را در شبکه‌های اجتماعی پیدا کرد.
آلن دلون مرد جذابی بود که از زیبایی ظاهری فراتر رفت و توانست یکی از مرموزترین و سردترین شخصیت‌های سینمایی را خلق کند؛ شخصیتی که هنوز هم بسیاری او را با آن می‌شناسند. زندگی‌اش پر از ماجرا بود، اما در سال‌های پایانی بارها از حسرت‌هایش حرف زد. در کتابی که نوشت و گفتگوهایی که داشت، بسیار از زندگی کردن و فقط «زندگی کردن» گفت و همیشه تأکید داشت که خودش نتوانسته آن‌طور که باید و دوست داشته، زندگی کند.
دیدگاه شما