به گزارش پایگاه خبری سینماآفیس، فیلم «بی‌دار» به کارگردانی حسین دوماری، تلاش می‌کند با دست گذاشتن بر یکی از مسائل حساس اجتماعی و خانوادگی، مخاطب را با بحرانی انسانی و اخلاقی روبه‌رو کند. داستان فیلم حول ماجرای دختری به نام سما شکل می‌گیرد که اتفاقی تلخ، زندگی او و اطرافیانش را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در این میان، مسئله حفظ آبرو، پنهان کردن حقیقت و مواجهه خانواده با قضاوت جامعه، به یکی از محورهای اصلی روایت تبدیل می‌شود. فیلم از همان ابتدا ظرفیت آن را دارد که به لایه‌های پنهان مناسبات خانوادگی و فشارهای اجتماعی بپردازد؛ مناسباتی که گاهی حفظ ظاهر و ترس از انگشت‌نما شدن را بر حقیقت و حمایت از قربانی مقدم می‌دانند.
حسین دوماری برای روایت چنین موضوعی به سراغ ترکیبی از بازیگران شناخته‌شده رفته است. حضور شهاب حسینی و محمدرضا فروتن در کنار بازیگرانی چون پانته‌آ پناهی‌ها و بهناز جعفری، انتظارات مخاطب را از کیفیت بازی‌ها بالا می‌برد. شهاب حسینی از جمله بازیگرانی است که در چنین نقش‌هایی می‌تواند با تکیه بر توانایی‌های فردی خود، ابعاد روانی شخصیت را به نمایش بگذارد. با این حال، حضور بازیگران مطرح به‌تنهایی نمی‌تواند ضعف‌های احتمالی فیلمنامه و ساختار روایی را جبران کند.
یکی از مسائل اصلی «بی‌دار»، نحوه مواجهه فیلم با سوژه‌ای است که ظرفیت تبدیل شدن به یک درام اجتماعی تأثیرگذار را دارد. موضوع تعرض، سکوت خانواده، ترس از قضاوت دیگران و تلاش برای پنهان نگه داشتن حقیقت، هرکدام می‌توانند بستری برای شکل‌گیری شخصیت‌هایی پیچیده و موقعیت‌هایی قابل تأمل باشند. اما فیلم در برخی مقاطع به جای آنکه به عمق روابط و انگیزه‌های شخصیت‌ها نزدیک شود، درگیر گره‌افکنی‌های داستانی و پیچیدگی‌های روایی می‌شود. به همین دلیل، آنچه می‌توانست به یک درام روان‌شناختی منسجم تبدیل شود، در بخش‌هایی از مسیر از تمرکز اصلی خود فاصله می‌گیرد.
از سوی دیگر، شخصیت‌پردازی نیز یکی از نقاطی است که جای تأمل دارد. در فیلمی که قرار است مخاطب را با یک بحران خانوادگی و پیامدهای روانی و اجتماعی آن همراه کند، شناخت شخصیت‌ها و درک انگیزه‌هایشان اهمیت زیادی دارد. مخاطب باید بتواند رفتارهای متناقض، سکوت‌ها و تصمیم‌های شخصیت‌ها را در بستر شرایطی که در آن قرار گرفته‌اند، درک کند. با این حال، در «بی‌دار» گاهی شخصیت‌ها بیشتر به ابزاری برای پیشبرد داستان تبدیل می‌شوند تا انسان‌هایی با جهان درونی مستقل.
واکنش مخاطبان نیز به همین دوگانگی اشاره دارد. گروهی از تماشاگران، موضوع اجتماعی فیلم و بازی بازیگران را از نقاط قوت آن دانسته‌اند و برخی دیگر به ریتم، طولانی شدن روایت، ضعف در شخصیت‌پردازی و پایان‌بندی فیلم انتقاد کرده‌اند. این اختلاف نظر نشان می‌دهد که فیلم توانسته کنجکاوی بخشی از مخاطبان را برانگیزد، اما در برقراری ارتباطی یکدست با تماشاگر موفقیت کامل نداشته است.
در نهایت، «بی‌دار» با انتخاب سوژه‌ای حساس و قابل تأمل، قدم در مسیری می‌گذارد که می‌توانست به اثری عمیق‌تر و تأثیرگذارتر منتهی شود. مسئله فقط انتخاب یک موضوع ملتهب نیست؛ مهم‌تر از آن، چگونگی پرداخت به موضوع و ساختن جهانی باورپذیر پیرامون شخصیت‌هایی است که درگیر آن شده‌اند. فیلم بیش از آنکه از ظرفیت‌های اجتماعی و روان‌شناختی سوژه خود بهره بگیرد، در بخش‌هایی گرفتار پیچ‌وخم‌های روایی می‌شود. به همین دلیل، فاصله‌ای میان اهمیت موضوع و دستاورد نهایی فیلم شکل می‌گیرد؛ فاصله‌ای که با حضور بازیگران مطرح نیز به‌طور کامل پر نمی‌شود.
دیدگاه شما