استخر؛ عقبگرد سروش صحت
صحت همواره به لایههای پیچیده شخصیت انسانها در موقعیتهای بحرانی با رویکردی ابسورد پرداخته است، اما در استخر با اثری ابسورد مواجه نیستیم.
فیلم استخر به کارگردانی سروش صحت و تهیهکنندگی محمد شایسته در چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر حضور داشت. فیلمنامه این اثر، مانند سایر آثار پیشین این کارگردان، علاوه بر صحت، توسط ایمان صفایی نیز نوشته شده است.
استخر نسبت به دو اثر قبلی صحت نوعی عقبگرد محسوب میشود؛ هرچند در میان آثار جشنواره، از منظر سوژه فیلمی متفاوت است و نگاهی خاص به انسانها دارد. صحت همواره به لایههای پیچیده شخصیت انسانها در موقعیتهای بحرانی با رویکردی ابسورد پرداخته است، اما در استخر با اثری ابسورد مواجه نیستیم. روایت داستان معمولی است، رفتار شخصیتها خارج از عرف نیست و قصه بر اساس منطق پیش میرود.
با این حال، نمیتوان از نگاه زنانه فیلم چشمپوشی کرد. استخر نخستین اثر سروش صحت است که چنین نگاهی را بهصورت پررنگ در خود دارد و به موضوع مهمی میپردازد: زنی که از زندگی با مردی بیتفاوت و بیمسئولیت دلسرد شده، از او جدا میشود و حالا مرد پس از جدایی تلاش میکند خود را تغییر دهد و همسر سابقش را بازگرداند. با اینهمه، فیلم بهروشنی توضیح نمیدهد که چرا زن ناگهان طغیان میکند. فیلم از طنز نیز بهره میبرد، اما طنزی که چندان به دل نمینشیند، چراکه اغلب کلیشهای است. از منظر شخصیتپردازی، فیلم ضعف جدی ندارد. شیمی میان امین حیایی و سحر دولتشاهی بسیار خوب شکل گرفته و بازی هر دو بازیگر بهاندازه و باورپذیر است. در مقابل، سورنا صحت (پسر سروش صحت) به دلیل لحن یکنواخت، اجرای چندان موفقی ندارد و حتی صحنههای طنزش نیز بیمزه از کار درآمدهاند. استخر درباره ظرفیت وجودی انسانهاست و صحت در این مسیر تا حدی موفق عمل میکند؛ اما در خلق جهان فیلم میتوانست به جزئیات بیشتری توجه کند و برخی نقشهای فرعی کماهمیت را که تأثیر چندانی در پیشبرد داستان ندارند، حذف کند.
با این حال، فیلم دیالوگ مهمی دارد که از همان ابتدا میکوشد روایت خود را بر پایه آن بنا کند:
«همهی زندگی همین دو ثانیههاست»
