امید فاخر- در تاریکی اندکِ شب، خانه همچون صحنهای نیمهروشن در یک فیلم نوآر بود؛ خندههای کمجانِ پایان مهمانی هنوز در اتاق میپیچید که ناگهان صدای کوبندهٔ در،
