فرزانه متین :
آواز عشق و وطن پرستی
این روزها نمایش موزیکال رابین هود به کارگردانی ماهان حیدری در تالار وحدت روی صحنه رفته است؛ نمایشی که با جملهی ابتدایی ملکه، نفسها را در سینهی مخاطبان حبس میکند: «وقتی ظلم، بیعدالتی و سرکوب مردم با قانون رخ میدهد، قانونشکنی در تاریخ ثبت میشود.»
فرزانه متین – این روزها نمایش موزیکال رابین هود به کارگردانی ماهان حیدری در تالار وحدت روی صحنه رفته است؛ نمایشی که با جملهی ابتدایی ملکه، نفسها را در سینهی مخاطبان حبس میکند:
«وقتی ظلم، بیعدالتی و سرکوب مردم با قانون رخ میدهد، قانونشکنی در تاریخ ثبت میشود.»
تماشاگر با همین مونولوگ ابتدایی درمییابد که صرفاً با یک موزیکال سرگرمکننده روبهرو نیست، بلکه در پسِ زرقوبرق صحنه، حضور هنرمندان بسیار، طراحی بصری چشمگیر، فضاسازی حسابشده و میزانسنهایی با تلفیق موسیقی پاپ و رپ، پیامی پررنگ از عدالتخواهی و ایستادگی در برابر دیکتاتور داستان نهفته است. یکی از برجستهترین ویژگیهای نمایش رابین هود استفاده از هنروران و بازیگران مستعد اما کمترشناختهشده است. این امر نشان میدهد در تئاتری که بازیگر چهره در آن حضور ندارد، اگر همهی اجزا درست کنار هم چیده شده باشند، نبودِ چهره نه تنها نقص نیست، بلکه فرصتی برای درخشش استعدادهای تازه محسوب میشود. نمایش موزیکال رابین هود تمام معادلات را بر هم زد و اثبات کرد که اگر کیفیت و خلاقیت در کار باشد، شهرت لزوماً شرط فروش بالا نیست.
نمایشنامهی رابین هود اثر هوارد پاین است که نخستینبار در سال ۱۸۸۳ منتشر شد و به یکی از آثار کلاسیک ماندگار انگلستان تبدیل گشت؛ اثری که قهرمان فولکلور انگلیسی، رابین هود، را زنده میکند. این شخصیت افسانهای در کشورهای مختلف بارها الهامبخش اقتباسهای گوناگون بوده و اکنون ماهان حیدری با کارگردانی دقیق و سنجیده، نه صرفاً با بازخوانی یک اسطوره، بلکه با بازآفرینی مدرن آن در قالب موزیکال این اثر را دوباره جان بخشیده است.
حیدری بیش از هر چیز کوشیده است انسجام ریتم را حفظ کند تا با وجود زمان نسبتاً طولانی نمایش، مخاطب خسته نشود، هرچند برخی صحنهها گهگاه کمی کشدار میشوند.
تئاترهای موزیکال حدود یک دهه است که جای خود را در میان آثار نمایشی ایران باز کردهاند و این روند، اتفاقی مبارک و امیدبخش است. با این حال، کارگردانان میتوانند به اسطورهها و روایتهای ملی نیز توجه کنند و آنها را در قالب موزیکال به روی صحنه ببرند؛ چرا که بسیاری از داستانهای عامیانهی ما ظرفیت آن را دارند که با بهرهگیری از مضامین مدرن و ساختار موزیکال، احیا شده و پیش روی مخاطب امروز قرار گیرند؛ مانند داستانهای فولکلور عامیانه مانند امیر ارسلان نامدار، سمکعیار و ملا نصرالدین یا ادبیات عاشقانهی کلاسیک چون لیلی ومجنون، ویس و رامین و خسرو و شیرین و بسیاری از اساطیر شاهنامه.
