نیم شب؛ وقتی فیلمنامه قربانی شعار میشود
نیم شب بیش از آنکه تجربهای سینمایی در مورد جنگ دوازده روزه باشد، تلاشی شتابزده برای ثبت یک موضعگیری سیاسی ـ احساسی است که از ظرفیتهای مدیوم سینما بهره کافی نمیبرد.
نیم شب نخستین فیلم جدی و مهم درباره جنگ ۱۲ روزه است که به نویسندگی مهدی یزدانیخرم و تهیهکنندگی حبیب والینژاد ساخته شده است. این فیلم سومین همکاری مهدویان با والینژاد پس از مستند آخرین روزهای زمستان و فیلم ایستاده در غبار محسوب میشود. نیم شب روایتگر شب هفتم جنگ ۱۲ روزه است؛ جایی که در کوچهای حائل میان دو بیمارستان در منطقه یوسفآباد، بمبی از سوی هواپیما شلیک میشود اما عمل نمیکند. حالا ساکنان آن محدوده باید منطقه را تخلیه کنند. مهدویان در این فیلم از چهرههای شناختهشده سینمایی استفاده نکرده و تنها بازیگران نسبتاً آشنای اثر، احسان منصوری و الناز ملک هستند.
پاشنه آشیل فیلم، فیلمنامهی بی سر و سامان است که فیلم را به سمت یک مستند تلویزیونی با شعار و زیادهگویی هل میدهد. استفاده از نابازیگران و دو بازیگر احسان منصوری و الناز ملک چنگی به دل نمیزند و فاقد شخصیت پردازیاند. خرده روایتهای فراوان که چندان ربطی به هم ندارد پیام اصلی فیلم را پوشش داده است. فقدان تنوع بصری، استفاده تکراری از فضاها، میزانسنهای ساده بدون نوآوری تاثیر داستان را کاهش دادهاند. فیلم بیشتر شکل و شمایل بیانیه پیدا کرده است تا یک اثر سینمایی. دوربین در حالی که میتواند نقش موثری داشته باشد در این اثر الکن است. این را باید دانست فرم هم به اندازهی محتوا اهمیت دارد اما مهدویان محتوا را فدای فرمش کرده است.
فیلم برای اکران عمومی نیازمند تدوین مجدد است و حدود بیست دقیقه از آن باید حذف شود؛ مخصوصا حضور زن معتاد به نام نازی با بازی ضعیف الناز ملک که اصلا شباهتی به یک معتاد ندارد و در حد یک تیپ ظاهر شده است. بیشتر مانند یک زن لات و بیچاک و دهن است تا معتاد.
بازی وی از ناموفق ترین بازیهایش در کارنامهی هنریاش محسوب میشود.
کاملا مشخص است اثر تحت تاثیر تعاریف مدیران سفارش دهنده مخصوصا شهرداری پیش میرود. در نهایت نیم شب مهدویان با سایر آثار شاخص او متفاوت است، فیلمساز تنها در تله شعار افتاده است و در انتقال پیام دچار لکنت شده است از طرفی بازیگر اصلی فیلم مهدی با نقش آفرینی احسان منصوری سمپاتیک نیست و مخاطب را با خود همراه نمیکند.
در مجموع، نیم شب بیش از آنکه تجربهای سینمایی در مورد جنگ دوازده روزه باشد، تلاشی شتابزده برای ثبت یک موضعگیری سیاسی ـ احساسی است که از ظرفیتهای مدیوم سینما بهره کافی نمیبرد.
