فرزانه متین ـ سریال «استخوان‌سوز» به نویسندگی و کارگردانی مجید اسماعیلی که تاکنون سه قسمت از آن از پلتفرم فیلم‌نت پخش شده است، از ضعیف‌ترین و بی‌محتواترین آثار نمایش خانگی به شمار می‌رود؛ سریالی که شباهت بسیاری به یک نمایش رادیویی دارد.
«استخوان‌سوز» در قالب یک درام اجتماعی، به موضوعاتی چون زندان، زندانیان، مسائل قضایی و روابط پیچیده انسانی می‌پردازد. محور اصلی داستان، مناسبات میان زندانی و زندانبانی است که از او کینه به دل دارد؛ موقعیتی که می‌توانست بستری برای شکل‌گیری یک درام پرتنش و شخصیت‌محور باشد. در کنار این خط اصلی، خرده‌روایت‌هایی از مسائل خانوادگی و اجتماعی نیز به داستان راه پیدا می‌کنند، اما این تعدد موضوعات در نهایت به جای ایجاد پیوستگی، به آشفتگی روایت دامن می‌زند.
«استخوان‌سوز» نه ماجرا‌محور است و نه شخصیت‌محور؛ در مجموع، آش شله‌قلم‌کاری است که به نظر می‌رسد خود کارگردان هم نمی‌داند با آن چه کند. این مجموعه حتی از یک قاب ارزنده بصری نیز خالی است.
میزانسن، دکوپاژ و فیلمبرداری تناسبی با یکدیگر ندارند، اما تا دلتان بخواهد از موسیقی به شکل نابه‌جا در سریال استفاده شده است؛ موسیقی‌ای که نه در خدمت روایت قرار می‌گیرد و نه کمکی به پیشبرد داستان می‌کند. از آنجا که بخش اعظم این روایت آشفته در لوکیشن‌های آپارتمانی می‌گذرد، هیچ خلاقیتی در کارگردانی آن دیده نمی‌شود.سریال از منظر محتوا حرفی برای گفتن ندارد.
داستان درباره دغدغه‌های اجتماعی پیش‌پاافتاده و موضوعاتی کهنه است که اسماعیلی سعی کرده آن‌ها را به یکدیگر متصل کند؛ تلاشی که متأسفانه به نتیجه نرسیده و اجزای داستان به هیچ‌وجه با یکدیگر همخوانی ندارند.
استفاده از بازیگران غیرحرفه‌ای به خودی خود ایرادی ندارد. حتی گاهی مخاطب بدون هیچ پیش‌فرضی درباره بازیگر، علاقه‌مند می‌شود داستان را دنبال کند، اما در «استخوان‌سوز» بازیگران عمق ندارند و شخصیت‌پردازی درستی روی آن‌ها صورت نگرفته است. همه در سطح باقی می‌مانند و دیالوگ‌ها به‌شدت تصنعی و ربات‌وار ادا می‌شوند. در اینجا باید انگشت اتهام را به سمت کارگردان گرفت؛ چرا که بازیگر آماتور بیش از هر چیز نیازمند هدایت و راهبری است.
پایلوت سریال به حدی آشفته و غیرمنسجم است و به دلیل تعدد شخصیت‌ها و معرفی نادرست آن‌ها، مخاطب از همان اواسط قسمت اول عطای تماشای آن را به لقایش می‌بخشد. وقتی شخصیت‌ها به درستی معرفی نمی‌شوند و انگیزه و جایگاهشان در روایت مشخص نیست، چگونه می‌توان از مخاطب انتظار داشت با آن‌ها ارتباط برقرار کند؟ طراحی صحنه، طراحی لباس، نورپردازی و از همه مهم‌تر، فقدان یک داستان منسجم، دست به دست هم داده‌اند تا «استخوان‌سوز» به یکی از آثار ماقبل نقد تبدیل شود. این مجموعه شباهت بسیار زیادی به سریال‌های تلویزیونی دارد؛ هرچند در مجموعه‌های تلویزیونی نیز معمولاً خط کم‌رنگی از قصه وجود دارد که مخاطب را به دنبال کردن روایت ترغیب می‌کند.
در نهایت، آنچه «استخوان‌سوز» از آن رنج می‌برد، فقدان انسجام در فیلمنامه، نداشتن قصه‌ای قابل اعتنا و شخصیت‌پردازی‌های ضعیف است. حتی پس از پخش سه قسمت، هنوز جایگاه بسیاری از کاراکترها در روایت گنگ و نامشخص است و مخاطب نمی‌داند حضور آن‌ها چه ضرورتی در پیشبرد داستان دارد. از سوی دیگر، خرده‌روایت‌هایی که به داستان اضافه شده‌اند، نه‌تنها در خدمت درام نیستند، بلکه به انسجام آن نیز ضربه می‌زنند. «استخوان‌سوز» از آن دست سریال‌هایی است که مخاطب پس از تماشای همان قسمت اول، دیگر انگیزه‌ای برای ادامه دادن آن ندارد.
دیدگاه شما