محبوبه جان نثاری– فیلم حال خوب زن به کارگردانی مهدی برزکی و تهیه‌کنندگی حسین کاکاوند، اولین ساخته‌ی کارگردانش در قامت فیلم بلند است که در جشنواره چهل و چهارم فجر توانست نظرها را به خود جلب کند. ایده‌ی جدید فیلم و موضوع جسورانه آن در روابط زوجین از دلایل این توجه بود. ابراهیم و سارا که هر دو در حوزه‌ی دامپزشکی فعال هستند، سه ماهی است از زندگی مشترک‌شان می‌گذرد اما سارا از رابطه زناشویی استنکاف می‌کند و به همراه همسرش تحت درمان یک روان‌شناس هستند.
ریتم فیلم آهسته است اما اذیت کننده نیست. با سارا و ابراهیم پیش می‌رویم؛ سارا از این موضوع دچار عذاب وجدان است و به دنبال همسری جدید برای ابراهیم می‌گردد.
علاوه بر این موارد متوجه می‌شویم که سارا دچار اختلال وسواس است و در چیدمان خانه مخصوصا چک کردن شیر گاز آشپزخانه وسواس فکری دارد.
در نهایت سارا زبان باز می‌کند و از اتفاق تعرضی که در کودکی‌های او رخ داده حرف می‌زند. با در میان گذاشتن این دلیل با همسرش و روانشناسش گام بلندی در روند درمان خود برمی‌دارد؛ اگرچه که دلیل ذکرشده برای این استنکاف، کمی قابل حدس است و برخلاف ایده اثر، چیز جدیدی نیست. در واقع این دلیل، کمی بهانه تراشی و دم‌دستی به‌نظر می‌رسد؛ چراکه با توجه به نشان‌دادن اختلال وسواس‌گونه‌ی او انتظار یک دلیل روان‌شناختی، درونی و عمیق تر را داشتیم تا یک دلیل بیرونی؛ و این اختلال وسواس رها می‌شود.
همین‌طور در میانه‌ی فیلم زنی به‌نام سحر سعی می‌کند خود را به ابراهیم نزدیک کند. با هم به رستوران می‌روند و سحر کمی از خود و گذشته‌اش می‌گوید. حرف‌هایش گنگ و غیر قابل‌درک است. مثلا می‌گوید می‌خواسته مثل تمام دختران این شهر حقش را از زندگی بگیرد؛ آیا همه دختران این شهر برای گرفتن این حق گوشه خیابان ایستاده‌اند؟!
به‌هرحال اگر از این نکات چشم‌پوشی کنیم، با فیلمی روبرو هستیم که به‌خوبی به ما می‌گوید حال خوب مرد و به قول روان‌شناسان حال خوب همه‌ی اهل خانه، در گرو حال خوب زن خانه است.
دیدگاه شما