«آرامبخش»؛ ریتم مناسب، فیلمنامه ناقص
خردهپیرنگها در فیلم زیاد است و از آنجا که کمکی به پیشبرد داستان نمیکنند، ضروری به نظر نمیرسند. در واقع، «آرامبخش» سعی دارد فیلمی امروزی باشد، اما پرداخت آن بیشتر به سبک کهنه و قدیمی نزدیک است.
فیلم «آرامبخش» به کارگردانی سعید زمانیان و تهیهکنندگی مجتبی رشوند، یکی از آثار حاضر در چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر است. داستان فیلم دربارهی آرام، زنی در آستانهی چهل سالگی است که تصمیمی میگیرد که مسیر زندگیاش را بهطور کلی تغییر میدهد. در این فیلم، الناز شاکردوست، صابر ابر، حسن پورشیرازی و بهناز جعفری به ایفای نقش پرداختهاند. این فیلم که نخستین تجربه کارگردانی زمانیان محسوب میشود، به سراغ یک پرونده واقعی و دغدغهمند اجتماعی رفته، اما متاسفانه نتوانسته اثری پخته و بالغ خلق کند.
از نظر ریتم، فیلم مناسب است و ضربهای به درام وارد نمیکند، اما مشکل اصلی آن در فیلمنامه است که انسجام ندارد و چند پاره است. بحران هویت و فرزندآوری از بهزیستی برای مادران مجرد، یکی از دغدغههای مهم اجتماعی امروز است که سوژه اصلی فیلم نیز بر همین محور میچرخد. با این حال، خردهپیرنگها در فیلم زیاد است و از آنجا که کمکی به پیشبرد داستان نمیکنند، ضروری به نظر نمیرسند. در واقع، «آرامبخش» سعی دارد فیلمی امروزی باشد، اما پرداخت آن بیشتر به سبک کهنه و قدیمی نزدیک است. یکی از مشکلات بزرگ فیلم، این است که به دلیل ارائهی قطرهچکانی اطلاعات، هم باعث کش آمدن قصه میشود و هم حوصلهی مخاطب را از بین میبرد.
در نهایت، «آرامبخش» قصد دارد از دردها و زخمها بگوید، اما ایده آن هنوز نابالغ و ناتمام به نظر میرسد. الناز شاکردوست در نقش آرام، زنی زخمخورده، نتواسته بازی قابل قبولی ارائه دهد. او در حد یک تیپ فرو رفته است و تفاوت چندانی با بازیهای قبلیاش ندارد. صابر ابر که از بازیگران توانمند و متنوع سینمای ایران است، در نقش مردی عاشقپیشه در «آرامبخش» نتواسته نقش خود را بهطور مؤثر ایفا کند. حضور او در داستان چندان تأثیرگذار نبوده و در سطح باقی میماند. در مقابل، حسن پورشیرازی که پیشتر در نقشهای منفی همچون در «پیر پسر» درخشیده، در این فیلم نیز بازی قابل قبولی از خود ارائه داده است. نقش او رگههایی از همان کاراکترهای منفی و پیچیده را به همراه دارد و توانسته جایگاه خود را در داستان پیدا کند.
