در گفت و‌گو‌ با کامبیز امینی؛

فیلم “بچه مردم ” برای من جنبه نوستالژی داشت

اگر جلوی دوربین اشتباه کنید، مشکلی پیش نمی‌آید، کات می‌دهند و دوباره تکرار و بهترین لحظه‌ی آن روز ثبت می‌شود اما در تئاتر، اشتباه در صحنه‌ای که تماشاگر نشسته، جایی ندارد.

فرزانه متین-کامبیز امینی از بازیگران توانمند عرصه تئاتر است که به دلیل توانایی اجرای نقش‌های پیچیده و چندلایه از هنرمندان شناخته شده است. او علاوه بر حضور پررنگ در صحنه تئاتر، در سال‌های اخیر در آثار تصویری نیز فعال بوده است؛ از جمله سریال‌های جیران، آکتور و ازازیل.

امینی همچنین در فیلم سینمایی محبوب «بچه مردم» که این روزها در حال اکران است، در نقش «تاجی» – مدیر پرورشگاه – بازی قابل تحسینی از خود ارائه داده است.
با او در زمینه تفاوت‌های بازیگری در تئاتر و قاب تصویر و همچنین تجربه‌اش در فیلم «بچه مردم» گفت‌وگو کرده‌ایم که در ادامه می‌خوانید:

شروع بازیگری برایتان از کجا بود؟ از تجربه نخستین حضورتان که برروی صحنه رفتید یا جلوی دوربین قرار گرفتید، بفرمایید.

به هر حال علاقمندی من‌ به بازیگری از دوران نوجوانی شکل گرفت. زمانی که در مقطع راهنمایی و دبیرستان بودم در تئاترهای مدرسه، فعالیت داشتم. در محله‌ای که زندگی می‌کردم ‌مثلا یکی از دوست‌هایم به تئاتری می‌رفت و سپس برای من و بقیه موضوع را تعریف می‌کرد و ما آن را برای خودمان بازسازی می‌کردیم یا نوارهای کاستی در آن زمان وجود داشت که نمایش بر روی آن ضبط شده بود، ما آن را گوش می‌کردیم و خودمان با لب زدن سعی می‌کردیم‌ که اجرایش کنیم. این‌ها در واقع بازی‌های نمایشی بودند. اما اصل شروع بازیگری من از دوران دانشگاه و‌جشنواره‌ی دانشجویی رقم خورد و اولین نمایشی که به صورت حرفه‌ای در آن حضور داشتم، نمایشی به اسم «عصیان» در تالار مولوی سال ۱۳۶۹ بود که حس بسیار لذت بخشی را برای اولین بار تجربه کردم.

شما هم در تئاتر و هم در سینما و تلویزیون فعالیت داشته‌اید، کدوم فضا برا‌ی‌تان چالش‌برانگیز‌ بوده است؟

معمولا از هرکسی که بپرسید ،جواب‌شان تئاتر است. اما من‌ می‌گویم «نمی‌دانم» به این علت که خودِ بازیگری است که چالش برانگیزست و فرقی نمی‌کند در مدیوم ‌نمایش باشد یا تصویر. نکته اینجاست که بازیگری، یک موضوع واحدی است که خیلی‌ها فکر می‌کنند در تئاتر و سینما متفاوت است. چالش‌های هر کدام فرق می‌کند زمانی که شما در یک سالن بزرگ‌هفتصد نفری، اجرا دارید، بازی‌تان مسلما متفاوت از بازی در سالن‌های کوچک است. به هر حال در تئاتر شما در عمق صحنه هستید باید نوع متفاوتی بازی کنید که قابل قبول و باورپذیر باشد. در سینما هم در لانگ شات، مدیوم شات و کلوزآپ، نوع و اندازه‌ی بازی کردن تفاوت دارد. این تفاوت را شما در سالن مختلف تئاتر و لنزهای مختلف سینما متوجه می‌شوید اما دوباره تاکید می‌کنم که آنچه برای بازیگر چالش برانگیز است خودِ بازیگری است. تلاشی که باید بازیگر چه در زمانی که مشغول بازی هست یا نه، انجام دهد مانند روی فرم نگهداشتن بدن، صدا، مطالعه کردن و … تمامی این موارد منجر به این می‌شود که بازیگر بتواند بازی خوب و کاملی را ارائه دهد. چالش بزرگ این است که بازیگر درست و به اندازه کارش را انجام دهد، این که در چه مدیومی باشد، چالش درجه دوم است.

بیشتر شما را به عنوان بازیگر تئاتر را می‌شناسند ،کدام یکی از نقش‌هایتان برای‌تان جذاب و‌ ماندگار است؟

در این سال‌ها نقش‌های زیادی را بازی کرده‌ام اما در این میان نقش‌های «پاول ایوانویچ ناوروتسکی» در نمایش «جایی در میان خوک‌ها»، «میشل سروه» در نمایش «کالون و قیام کاستلیون»، «کمپ» در نمایش «من و خاله جانم»و «منلائوس»در نمایش «آژاکس»، برای‌ام هم چالش برانگیز بوده و هم دوست‌شان داشته‌ام.

از دید خودتان، تفاوت اصلی بین بازی در یک نمایش زنده با بازی در مقابل دوربین چیست؟

اگر جلوی دوربین اشتباه کنید، مشکلی پیش نمی‌آید، کات می‌دهند و دوباره تکرار و بهترین لحظه‌ی آن روز ثبت می‌شود اما در تئاتر، اشتباه در صحنه‌ای که تماشاگر نشسته، جایی ندارد. شما باید آن قدر تمرین کرده باشید تا به هنگام اجرا اشتباه نداشته باشید، اگر هم پیش آمد برای فردا باید آن خطا را تصحیح کنید اما به هرحال آن تماشاگری که اشتباه تو را دیده، آن لحظه‌ از بازی‌ات را از دست داده است.

به سراغ فیلم «بچه مردم» برویم، چطور وارد این پروژه شدید و چه مضامینی‌در فیلمنامه شما رو جذب کرد که نقش «آقای تاجی» را قبول کردید؟

از مهم‌ترین موضوعاتی که باعث جذب من در فیلم شد، برهه‌ای بود که ماجراهای داستان در آن رقم‌می‌خورد. فیلم از دهه ۵۰ شروع می‌شد که من در دوران‌ کودکی و‌نوجوانی این سلسله اتفاقات و رویدادها از انقلاب، شروع جنگ و …را از نزدیک‌دیده بودم. از این رو فیلمنامه برای من بسیار جنبه‌ی نوستالژی داشت.

شما یک‌دیالوگ معروف در «بچه مردم» داشتید که به نوجوانان در مورد ارتباط با خانم ها توصیه می‌کردید و در سینما، مخاطبان با این دیالوگ خیلی خوب ارتباط برقرارکردند، این دیالوگ‌تان فی البداهه بود یا در فیلمنامه نوشته شده بود؟

«عطر بزنید وقتی با خانم‌ها قرار دارید یا کار مهمی دارید» بله این جمله از دیالوگ‌های متن بود. در کل بازیگری‌ هستم که چیزی را اضافه یا کم نمی‌کنم تا آنجا که ممکن است به نظر کارگردان و‌ نویسنده، وفادار هستم. تمام توصیه‌هایی که تاجی در فیلم به بچه‌ها می‌کرد از روی متن بود.

محمود کریمی، فضای واقع‌گرایانه و احساسی خاصی در «بچه مردم» ایجاد کرده بود، همکاری با او چطور بود و چقدر در روند بازی‌تان تأثیر گذاشت؟

در کل آثاری موفق می‌شوند که در آن پروژه، اعضای گروه با یکدیگر همدلی و همکاری دوستانه و عاشقانه داشته باشند. در مورد «بچه مردم» هم همینطور بود که نتیجه، قابل قبول درآمد. در اصل آقای کریمی، کارگردانی تیزبین، دقیق و با حساسیت و وسواس بسیار مثال زدنی هستند که متن فوق العاده‌ی فیلم به قلم ایشان و همسرشان بود که کار عالی در آمد و باعث افتخار است که با ایشان کار کردم. همانطور که می‌دانید با کارگردان‌های بزرگی چون «حسن فتحی»، «ابراهیم حاتمی‌کیا»، «نیما جاویدی» و « هومن سیدی» کار کرده‌ام. تجربه کار با «محمود کریمی» بزرگ و عالی بود و امیدوارم دوباره این اتفاق تکرار شود.

در کل اگر بخواهید فیلم«بچه مردم» را با یک‌جمله توصیف کنید، چه می‌گویید؟ همچنین بازخورد مخاطبان با توجه به اکران فیلم را چه طور دیدید؟

در یک‌جمله می‌توانم بگویم فیلم راجع به عشق و انسانیت است. «بچه مردم»، فیلم وسیعی است که مضامین مختلفی را در بردارد. فیلم اشاره به عشق دنیوی تا عشق‌های الهی و معنوی دارد.
بازخوردهای مخاطبان هم در جشنواره و هم در اکران مردمی که من در آن حضور داشتم، بسیار احساسی بود. مردم، مهربانی و شفقت ِفیلم را احساس کرده بودند، احساسات‌شان به غلیان درآمده بود و هدف نهایی یک اثر، همین است که به آن «کاتارسیس» به معنای «پاکسازی عاطفی» تماشاگر می‌گویند. این حالت را در چشمان تماشاچیان می‌توانستم ببینم.

از آنجا که در فیلم «بچه مردم» با نوجوانان و‌جوانان ‌کم سن و سال همکاری داشتید، چه توصیه‌ای برای جوانان تازه کار در حوزه‌ی بازیگری دارید؟

توصیه‌ی اول اینست که از راه صحیح و از تحصیلات دانشگاهی وارد حرفه‌ی بازیگری شوند، توصیه بعدی‌ام در مورد هنر است، دریای هنر بسیار وسیع است و انسان حتی به پایان آن‌ نزدیک نمی‌شود. هر چقدر جوانان بیشتر بدانند کم کم متوجه می‌شوند که کمتر می‌دانند و آخرین توصیه ام این است که نباید عزیزان به این فکر کنند تا به یک جایی رسیده‌اند، دیگر همه چیز تمام شده است. باید نسبت به روانشناسی، جامعه شناسی، مردم شناسی و … اشراف داشته باشند. حتما کتاب، نمایشنامه و رمان مطالعه کنند و فیلم‌های زیادی را تماشا کنند. در نهایت امیدوارم که تلاش کنند و از راه درست وارد این حوزه شوند و سرخورده هم نشوند.

انتهای پیام/.