امپراتوری سریالهای ترکی
به گزارش هفت صبح – در عصر قدرت نرم، کشورها نه با ارتشها، بلکه با روایتها مرزهای نفوذ خود را گسترش میدهند. ترکیه با تکیه بر صنعت سریالسازی، توانسته است به ۱۷۰ کشور جهان راه پیدا کند و بیش از ۷۵۰ میلیون بیننده را پای روایتهای خود بنشاند؛ آماری که از شکلگیری یک امپراتوری رسانهای خبر میدهد. این موفقیت، تنها حاصل تولید انبوه نیست، بلکه نتیجه یک استراتژی فرهنگی منسجم است که سرگرمی را به ابزار نفوذ جهانی تبدیل کرده و زنگ خطری جدی برای سیاستگذاری فرهنگی در ایران به صدا درآورده است.
راز موفقیت ترکیه درک درست از «رویافروشی» است. سریالهای این کشور، سبک زندگی جذاب، روابط انسانی جهانشمول و لوکیشنهای خیرهکننده را در قالب داستانهایی ساده اما پرکشش عرضه میکنند. پیوند هدفمند سینما و گردشگری، قوانین تسهیلگر برای سرمایهگذاران خارجی و حضور کمپانیهای بزرگ جهانی، ترکیه را به یک استودیوی بینالمللی تبدیل کرده است. هر سریال، هم محصول فرهنگی است و هم ابزار تبلیغاتی؛ ویترینی چشمنواز از کشوری که میخواهد دیده شود.
در سوی دیگر، سریالسازی ایران با وجود پشتوانه غنی فرهنگی و تاریخی، در حصار محدودیتها متوقف مانده است؛ ممیزیهای سلیقهای، بوروکراسی فرساینده، نگاه امنیتی به تصویر و قطع ارتباط با بازار جهانی، امکان رقابت را سلب کردهاند. نتیجه، تولید آثاری است که اغلب مصرف داخلی دارند و توان رؤیاپردازی جمعی را از دست دادهاند. فاصله امروز ایران و ترکیه، فاصله استعداد نیست؛ فاصله نگاه است: یکی جهان را تسخیر میکند و دیگری هنوز بر سر حق «نمایش خود» چانه میزند.
