فرزانه متین- داستان درباره میلی با بازی سیدنی سوئینی، زنی با گذشته‌ای پیچیده است که به عنوان خدمتکار وارد خانه خانواده‌ای ثروتمند می‌شود؛ اما خیلی زود متوجه می‌شود پشت ظاهر بی‌نقص این خانواده رازهای تاریکی پنهان شده است.
بزرگ‌ترین نقطه قوت فیلم، توانایی آن در ایجاد تعلیق است. فیلمنامه با ارائه اطلاعات قطره‌چکانی و تغییر مداوم زاویه دید مخاطب، فضایی از بی‌اعتمادی و تردید ایجاد می‌کند. تماشاگر تا مدت زیادی نمی‌داند کدام شخصیت حقیقت را می‌گوید و همین مسئله به جذابیت داستان می‌افزاید.
اما فیلم به زودی دوپاره می‌شود چرا که داستان از منطق روایی برخوردار نیست و مخاطب با تماشای آن تنها اثری سطحی می‌بیند، هیچ عنصری در فیلم واقع‌گرایانه نیست و مخاطب با یک فیلم پاپ کورنی رو‌به روست که مسلما اگر سیدنی سوئینی در آن بازی نمی‌کرد، چندان‌تماشاگری نداشت.
بازی‌ها فاقد عمق هستند، گذشته‌ی آن‌ها که بخش مهمی در سیر داستان دارد، مبهم است و در حد یکی دو جمله گفته می‌شود. از این رو می‌توان‌گفت بازی‌ها ملموس نیستند و نمی‌توان با هیچکدام از شخصیت‌ها همذات پنداری کنند حتی بازی آماندا سایفرد نیز در نقش زنی مرموز و غیرقابل پیش‌بینی حضوری تأثیرگذاری ندارد و تنها باعث تنش در داستان می‌شود البته سایفرد بازیگری برون‌‌گراست که از پس نقش‌های این چنینی کاملا برمی‌آید اما پل فیگ نتواسته بازی قابل اعتنایی از وی بگیرد . همچنین شخصیت‌پردازی برخی از کاراکترهای فرعی سطحی باقی می‌ماند و فیلم فرصت کافی برای پرداخت عمیق‌تر به انگیزه‌های آن‌ها پیدا نمی‌کند.
مهم‌ترین ضعف فیلم «خدمتکار»، وابستگی بیش از حد به پیچش‌های داستانی است. برخی از غافلگیری‌ها اگرچه هیجان‌انگیز هستند، اما از نظر منطقی متقاعدکننده به نظر نمی‌رسند. از نظر کارگردانی، پل فیگ که بیشتر با آثار کمدی شناخته می‌شود، در ورود به قلمرو تریلر روان‌شناختی عملکردی قابل قبولی نداشته است. او با این‌که ریتم فیلم را حفظ کرده است و اجازه نمی‌دهد قصه دچار افت محسوس شود، اما فیلم در دام کلیشه و تکرار می‌افتد.
در مجموع «خدمتکار» اثری است که بیش از آنکه به دنبال عمق روان‌شناختی باشد، بر سرگرم کردن مخاطب تمرکز دارد. فیلم نه‌تنها به سطح بهترین تریلرهای سال نمی‌رسد، که حتی با پایان بندی مضحک‌اش، مخاطب را دچار بهت می‌کند.
دیدگاه شما